"Birden gözlerimin önüne bir sahne geldi. Bizim bloktaki çocuklar küçükken benim onlarla saklambaç oynamama izin verirlerdi ama her seferinde EBE ben olurdum. Parmaklarımla tekrar tekrar ona kadar sayar ve diğer çocukları aramaya başlardım hep. Hava kararana ve soğuyana kadar onları arar ve sonunda eve dönerdim. Onları hiçbir zaman bulamazdım ve neden böyle olduğunu da hiç anlayamazdım. Frank’in sözleri birden zihnimde bir ışık yaktı. Halloran’da o gece olanlar, çocukluğumda yaşadıklarımla tıpatıp aynı şeylerdi. Joe’nun ve diğerlerinin yaptığı şeyler de... Bana gülüyorlardı. Saklambaç oynadığım o çocuklar da beni işletiyorlar ve bana gülüyorlardı."
Sayfa 24