Maggie O'Farrell Sözleri

"Söylenen şeyin mantığını ve içerdiği anlamı kavrayıp rahatlıkla ezber yapabiliyor. Fiilleri, grameri, zamanların söyleniş şekillerini, rakamları ve hesaplamaları bu kadar kolayca aklında tutabilmesi zaman zaman öteki oğlanların ona gıpta etmesine neden oluyor. Fakat aynı zamanda kolayca başka yerlere kayabilen bir aklı var. Yunanca dersi sırasında sokaktan bir at arabası geçmeye görsün, dikkati önündeki küçük kara tahtadan ayrılıp arabanın nereye gidiyor, ne taşıyor olabileceğine; amcasının bir seferinde saman taşıdığı arabayla onu ve kız kardeşlerini gezdirişine; o gezintinin, oralarına buralarına batan taze samanların kokusunun ne harika olduğuna; tekerlerin kısrağın toynaklarının ritmine uyumlu şekilde dönüşüne dair düşüncelere dalıyor."

Sayfa 5 · Domingo Yayınevi · 2024

"Ben de sürekli nerede olabileceğini düşünürken buluyorum kendimi. Nereye gittiğini. Zihnimin arka planında durmaksızın dönüp duran bir çark gibi. Ne yapıyor olursam, nerede olursam olayım, bunu düşünüyorum: Nerede o, nerede? Yok olmadı ya. Mutlaka bir yerde olmalı. Tek yapmam gereken yerini bulmak. Her yerde, geçtiğim bütün sokaklarda, bütün kalabalıkların, seyircinin içinde onu arıyorum. Onlara bakarken, yaptığım tek şey bu: Onu ya da ona benzer bir şeyi arayıp duruyorum."

Sayfa 251 · Domingo Yayınevi · 2024

"Judith bir gün annesine eskiden ikiz olup artık olmayanlara ne dendiğini soruyor. İki kat halinde bükülmüş bir fitili eritilmiş balmumuna batırmakla meşgul olan annesi donup kalıyor ama ona bakmıyor. Evliysen, diye konuşmayı sürdürüyor Judith, ve kocan ölmüşse, dul oluyorsun. Anne babası ölen çocuklar öksüz oluyor. Benim gibilere ne deniyor ki?"

Sayfa 232 · Domingo Yayınevi · 2024

"Ölüme "göçüp gitmek" diyen ya da "huzur içinde" ölündüğünü düşünen her kimse hiç ölüm görmemiştir. Ölüm vahşi bir şey, bir savaş. Vücut duvara tutunan sarmaşık gibi hayata yapışıyor ve onu kolay kolay bırakmıyor, bırakmamak için savaş veriyor."

Sayfa 201 · Domingo Yayınevi · 2024

"Bir gözyaşı daha damlıyor. Hamnet başaramamış. Bunu görüyor. Birini, birinin annesini ya da babasını, dedesini ya da büyükannesini, büyük birini, doktoru getirmesi gerekirdi. Hiçbir şeyi başaramadı. Yaşlar akmasın diye gözlerini kapayıp başını dizlerine düşürüyor."

Sayfa 50 · Domingo Yayınevi · 2024

"Kefeni üstüne çekmek çok zor. Kenarlarından tutup üzerine katlamak, onu o beyazlıkla kaplamak çok zor. O kolları, eklemleri, bacakları, o başparmağın tırnağını, nasırı, yüzü, bundan böyle hiç göremeyeceğini düşünmek, bilmek çok zor."

Sayfa 212 · Domingo Yayınevi · 2024

"Birinin acısını ve ıstırabını, diye düşünüyor Agnes tabakları kaldırırken, gözden kaçırmak öyle kolay ki; bilhassa o kişi sesini çıkarmıyor, mantarı sımsıkı takılmış bir şişe gibi her şeyi kendi içinde tutuyor, basınç gitgide artıyorsa. Fakat nereye kadar?"

Sayfa 152 · Domingo Yayınevi · 2024

"Agnes kendini istenmeyen, uygunsuz, fazla esmer, fazla uzun, gereğinden fazla itaatsiz, dik başlı, sessiz, garip biri gibi hissederek büyüyor. Ona yalnızca tahammül edildiğini; can sıkıcı, işe yaramaz, sevilmeyi hak etmeyen biri olduğunu; evlenmek istiyorsa kendini bütünüyle değiştirmek, bastırmak zorunda olduğunu hissederek büyüyor. Aynı zamanda insanın olmak zorunda olduğu kişi olabildiği için değil, olduğu gibi, koşulsuz şartsız sevilmesinin nasıl bir şey olduğunu hatırlayarak büyüyor."

Sayfa 48 · Domingo Yayınevi · 2024

"İnsanın nelere kadir olduğu, nereye kadar gidebileceği, özü, oradan anlaşılabiliyor. Yapıp ettikleri, kendilerine kattıkları, elde etmek istedikleri her şey orada. Biri hakkında bilmek istediği her şeyi yalnızca orayı sıkarak öğrenebileceğini fark ediyor ...."

Sayfa 47 · Domingo Yayınevi · 2024

"Sen diyor sen beni duyuyor musun, artık seninle işim bitti. Şu andan itibaren senin kilisene yalnızca zorunlu olduğum için gideceğim ama orada tek söz etmeyeceğim çünkü ölümden sonra hiçbir şey yok. Yalnızca toprak ve ceset var : başka hiçbir şey yok."

Sayfa 46 · Domingo Yayınevi · 2024

"* Herkes Agnes'a başka annesinin olmadığını söylermiş. Ne diyorsun sen? diye bağırırlarmış. Israr ettiğinde, taktik değistirirlermiş. Gerçek anneni hatırlayamazsın; hatırlaman mümkün değil. Agnes hatırladığını söylermiş; tepinirmiş; yumruklarını masaya indirirmiș; tavuk gibi ciyaklarmış. Ne demek oluyormuş bu böy-le? Neden ısrarla yalan söyleyip onu kandırmaya çalışıyorlarmış ki? Hatırlıyormuş işte. Her şeyi hatırlıyormuş. Bunu köyün öbür ucunda yaşayan eczacının yünleri eğiren karısına da söylemiş; kadın Agnes hiç konuşmamış gibi pedalına basmayı sürdürmüş ama bir süre sonra başını sallamış. Senin annen, demiş, tertemiz kalpli bir kadındı. Onun tek bir serçeparmağında -diyerek kendi boğumlu parmağını havaya kaldırmış- buradakilerin hepsinden daha fazla iyilik vardı. Agnes her şeyi hatırlıyormuş. Annesinin nerede olduğu, neden gittiğı dışında her şeyi."

Sayfa 44 · Domingo Yayınevi · 2024

"Latince öğretmeni o öpücükle, elma deposuyla, o omuzlara dokunuşunun anısıyla, Hewlands’a bir dahaki gönderilişinde neler yapacağına dair planlarla, o hizmetçiyi bir kez daha yalnız yakalamak için çevireceği dolaplarla öyle sersemlemiş vaziyette ki dönüş yolunun yarısında aklına gelen bir şeyle sarsılıyor. Evin en büyük kızının doğan baktığı söylenmiyor muydu?"

Sayfa 36 · Domingo Yayınevi · 2024

"Kız ona doğru eğiliyor. Elini bıraktığında, öğretmen o yeri yine çırılçıplak, derisi soyulmuş, talan edilmiş gibi hissediyor. Kız bir şey demeden ağzını ağzına bastırıyor. Öğretmen kızın dudaklarının çifte dolgunluğunu, dişlerinin sert baskısını, teninin inanılmaz pürüzsüzlüğünü hissediyor."

Sayfa 36 · Domingo Yayınevi · 2024

"O ıslak kilise avlusu, su damlatan porsukağaçları, kara toprağın beyazlara sarınmış o incecik ve ufacık bedeni içine almak için açılmış koca ağzı bir kez daha, bir an için gözlerinin önünden gelip geçiyor. Toprağa o şekilde, tek başına girmek için fazla küçük görünen bir beden."

Sayfa 34 · Domingo Yayınevi · 2024

"İnsanın olmak zorunda olduğu kişi olabildiği için değil, olduğu gibi koşulsuz şartsız sevilmesinin nasıl bir şey olduğunu hatırlayarak büyüyor. Onu aynı şekilde sevecek birine rastlayıncaya kadar bu anıyı yeterince canlı tutabilmeyi umuyor. Rastlarsa da, hiç tereddüt etmeyecek. Varlığını sürdürmek için, bir kaçış yolu olarak ona sımsıkı sarılacak."

Sayfa 48 · Domingo Yayınevi · 2024

"Aynı zamanda insanın olmak zorunda olduğı kişi olabildiği için değil, olduğu gibi, koşulsuz şartsız sevilmesinin nasıl bir şey olduğunu hatırlayarak büyüyor. Onu aynı şekilde sevecek birine rastlayıncaya kadar bu anıyı yeterince canlı tutabilmeyi umuyor. Rastlarsa da, hiç tereddüt etmeyecek. Varlığını sürdürebilmek için, bir kaçış yolu olarak ona sımsıkı sarılacak. Başkalarının karşı çıkmalarına, itirazlarına, mantıklı sözlerine kulak asmayacak. Onun şansı, taşın ortasında. ki daracık delikten geçebilme fırsatı bu olacak ve hiçbir şey onu engellemeyecek."

Sayfa 48 · Domingo Yayınevi · 2024